Bazen nedense kaşındığımı ve tanrının da beni kaşıdığını hissediyorum ama bundan şikayet etmeye niyetim yok hiç… Hepimiz için hayat hakettiklerimizden ibaret bir şekilde.. Kabul etsek de etmesek de, bilinçaltımızda bir yerlerde bilmiyor muyuz neyi hakedip neyi hakettiğimizi? Peki o zaman şikayet niye? Bir günahkara hayatı yaşanılabilir kılacak şey cehennemi kabulleniş değil midir ki?

p.s. niye bunları yazdım bilmiyorum.. ne demeye çalıştığımı çok da düşünmedim açıkçası… haydi bir de burdan buyrun.