Outer Space

Onlar…

sapersahbaz — Sun, 30 May 2010 13:38:32 +0000

Denizden esen rüzgâr çölün kumlarını savuruyor dervişin yüzüne… Derviş başını hafifçe kaldırır cüppesinden ve rüzgârın geldiği yöne doğru bakar. O gün, o saatte, o çölde, dalgaların yanı başında, cübbesine bürünmüş oturuyor olmayı seçmesinin bir nedeni olduğunu bilmektedir. Ağzına, burnuna, kulaklarına dolan kumun o nedeni anlama zamanının geldiğinin habercisi olduğunu sezer. Ve işte dervişimiz o yüzden rüzgârın gözüne doğru bakmaktadır.
Hava soğuk… Oturduğu yerden kalkmadan birkaç odun atar açtığı çukurun içinde yanan ateşe. Odunları atmasıyla küçük kıvılcımlar etrafa saçılır. Her biri farklı yönlere dağılıp, karanlığın içinde yitip giderler… Tekrar bakışlarını ufka çevirir. Rüzgârı teninde hisseder; dalgaların sesini duyar; yıldızların ışığı ile sarmalar bedenini… Ve yakamozlar ufukta bir yerleri işaret etmektedir…
Derviş başını göğe kaldırır. Ateşin çıtırtısı ve rüzgârın uğultusu yavaşça yiter kulaklarından. Yüzüne çarpan kum tanelerinin acısı kaybolur. Duman kokusu artık genzini yakmaz olur. Hiçliğin ortasında ufacık bir noktadan daha fazlası değildir artık… Tüm limitlerden bağımsız… Ve seyahat başlar…

sapersahbaz — Mon, 29 Mar 2010 00:07:27 +0000

kiminin mutsuzluğu kiminin mutluluğu…

hikaye

sapersahbaz — Mon, 22 Mar 2010 00:00:50 +0000

zaman şu anda dursun; etrafımdaki herşey bir anda durağanlaşsın.. ve ben şuracıktaki kapıdan çıkıp giderken thom yorke’un sesi yankılansın -” i’m a rabbit in your headlights scared of the spotlights…”..

ve kapı ardından usulca kapanırken; son ışık zerresi de gözden kaybolmadan önce dönüp parlaklığa bakar… bir ürperti..; dışarıdaki durağanlığın ve içindeki devinimin ürpertisi bu… ve müzik.., sözler: “awaaayyy….. awaaayyy…. awaaaayyyy…”

ve plak durdu… tam bir dinginlik içerisinde, boşluğun ortasında yola devam..

zamanın durduğu ama yolun devam ettiği, zamanı mekana düşman kılan bir kutunun içerisinde ilerler kahramanımız; bilinecek, görülecek ve duyulacak birşeylerin olmadığı yerde…

——————————————————————————————-

az ilerisinde, karanlığın içinde oynaşan kızıl ve sarı ışıklar.. .

ve ışıklarla beraber nefes alış-verişlerim hızlandı… ufak ter damlaları belirdi alnımda.. kaybolmuşluk hissi bir anda keyifli bir hale geldi.. bıraktım kendimi tamamen boşluğa, uzuun uzun ışıklara baktım… varlığımdan habersiz dans edişlerini izledim.. sesler… müzik…

plak yeniden çalmaya başlamıştır…

“I used to thiiinkk… I used to thiiink… there’s no future left at all…” dolduğumu hissediyorum.. uzak kaldığım yaratıcılıkla dolduğumu… bir güvensizlik hala var evet.. ama ona rağmen… görüntüler, sesler, sözler sarıyor etrafımı.. ve ışıklar hala orada dansediyor..

final:

gözlerini açar… yanında boş bir viski şişesi; kültablasında esrarlı sigaralardan geriye kalan zıvanalar ve sağa sola dağılmış bir kaç tane hap… yerinden doğrulur ve kapıya doğru ilerler.. .

sapersahbaz — Sun, 21 Mar 2010 00:41:36 +0000

İlk koyduğum yazılara -ki kendileri çok daha önceden yazılmış yazılar olurlar bir gözattım az önce ve “ben ne yapmışım yahu” dedim.. neyse, o da lazım(mış) demek…

p.s. ve tam şu anda kendilerini kaldırmakla meşgulüm. haydi hayırlı ola..

sapersahbaz — Sun, 10 Jan 2010 01:45:32 +0000

2009 her ne kadar pek sevmediğim bir yıl olsa da, benim için önemli olduğunu düşündüğüm bir sene. Çok şey öğrendim 2009′da. Çok da şey yaşadım ya… Acının, kederin, pişmanlığın, nefretin olduğu yerde her zaman birşeyler öğrenmek için gereken motivasyon da bulunur. Ben sanırım bu fırsatları 2009′un son günlerinde yaptığım içsel istişarelerle iyi değerlendirebildim. Kafamda evirip çevirdiğim yığınla şeyden önemli olan bir kaçına burada değineceğim elbet…

Gördüm ki intikam en çok alınmaya çalışana değil almaya çalışana zarar verirmiş. Uykusuz geçirdiğim gecelerde anladım bunu. Ve sonra kendime sordum neden bu dert diye. Sordum, ve cevapladım: “sen” dedim; “sen verdiklerinin karşılığını istiyorsun. harcadıklarının karşılığında vaadedilip de alamadıklarını istiyorsun ama harcadıklarını belki de sadece sen biliyorsun.” Ve öğrendim ki hayatta verdiklerimiz için bekleyeceğimiz karşılık karşımızdakinin harcadıklarımızı gördüğü ve kabul ettiği kadarmış; bizim ne kadar harcadığımız kadar değil. Öğrendim ki aslında birşey beklememek lazımmış karşındakinden, eğer birşey bekleyeceksen hiç yapmamak lazımmış o şeyi.. Anladım ki insanlar nankör olabilirlermiş. Kendi kaçtıkları şeyler karşılarına çıktığında reddedebilirlermiş ve buna sinirlenmenin hiçbir faydası olmazmış insana… Sevgi herşey değilmiş. Karşılıklı saygı olmadan okyanusta kaybolmaktan farksızmış aslında… Hatta adına sevgi bile denmezmiş ya… Saygıymış ve şefkat ve güvenmekmiş aslında sevgiyi varedenler.. Nankörlüğün, korkuların, reddediş ve kaçışın olduğu yerde sevgi olmazmış. İnsan önce kendisiyle barışık olmalıymış aslında.. Başkasıya barışık olmaya çalışmadan önce… Ve işin özü yan yana yürümekteymiş… İtmeye ya da itilmeye başlar başlamaz çekip gidebilecek kadar yürekli olmakmış gerçek delikanlılık. Herşeyi edebinde, adabında bırakmakmış; bırakmayı bilmekmiş adam olmak… Mantıksız düşünmekle duygusallık aynı şey değilmiş.. Acımanın ve kendini tatminin olmadığı yerde duygusal olabilirmiş insan gerçekten. Çok yoğun hissedilen duygular aslında o kadar da yoğun olmayabilirlermiş… Bunları tekrar tekrar yazmamak için doğru düzgün hissetmeyi bilmek gerekirmiş… Ve aşk bunların herbirini es geçmekmiş… Tek başına aşkı aramak değil, sevgi ve aşkı bir arada aramakmış asıl olan…

Yaşanılanlar insanı değiştirebilirmiş… Öncesinden farklı düşünceler kazandırabilirmiş… Ve bu düşünceleri değiştirmek her zaman mümkün olmayabilirmiş… O yüzden seçim yaparken iki kere düşünmek gerekirmiş; önce neyi seçeceğini, sonra da yaptığın seçimin nasıl kalıcı etkiler bırakabileceğini…

Dostlar da kaybedilirmiş ve bir dostu silip atmak zor birşeymiş… Ve daha da zor olanı bir dostu silip atsan bile yaşanılan anların silip atılamadığını öğrenmekmiş…

Hayat hiçbirimizi beklemezmiş… Biz şaşkıın şaşkın sağa sola bakınırken, o yoluna devam edermiş… Ve yapamadıklarımızı da beraberinde sürükleyip gidermiş… Duramazmışız asla olduğumuz yerde… Ve hesaplaşmalarla boğuşmak geri geri yürümekten farksızmış… Geçip gidene özlem duymak bir işe yaramazmış… Arkaya dönüp bakmamak için yaşadığını doya doya yaşamak lazımmış…

İnandığından vazgeçmemekmiş önemli olan… İnancımızı yitirdiğimiz anda biz de yitip gidermişiz…Ve kendimize en büyük zararı kim olduğumuzu unuttuğumuzda verirmişiz…

Şimdilik bu kadar… Daha fazlası bende kalsın…

sapersahbaz — Sun, 27 Dec 2009 00:50:59 +0000

niye sanat eserleri artık hayatımızda bir yer kaplamıyor? (babazula dinlerken düşündüm bunu; ben bu adamları herhangi bir zamanda dinler miyim diye.. cevap: HAYIR. Ama güzel bir iş çıkartıyorlar. öyleyse neden???)

sanat–>anlamak & hissetmek–>düşünmek

oysa “modern oyuncaklar” prevents thining. hence as the time passes by, we lose our capability of thinking, feeling and understanding
i.e. the basic human capabilities.
we become some kind of materialastic slave. no spiritual emotins towards life and surroundings, but only material i.e. physical pleausure.
art has no place in this kind of a perception,but only a material entity just for the use of exaltization of material pleasure and social status.

p.s. bireysel bir state’ten genel bir çıkarım yaptım gibi gözükse de genel gözlerime dayanaraktan bu çıkarımı yapıyorum; sadece kendi durumumla örnekliyorum.

neyse… öyle bişeyler işte…

sapersahbaz — Sat, 19 Dec 2009 01:24:38 +0000

Bazen nedense kaşındığımı ve tanrının da beni kaşıdığını hissediyorum ama bundan şikayet etmeye niyetim yok hiç… Hepimiz için hayat hakettiklerimizden ibaret bir şekilde.. Kabul etsek de etmesek de, bilinçaltımızda bir yerlerde bilmiyor muyuz neyi hakedip neyi hakettiğimizi? Peki o zaman şikayet niye? Bir günahkara hayatı yaşanılabilir kılacak şey cehennemi kabulleniş değil midir ki?

p.s. niye bunları yazdım bilmiyorum.. ne demeye çalıştığımı çok da düşünmedim açıkçası… haydi bir de burdan buyrun.

sapersahbaz — Mon, 19 Oct 2009 17:31:05 +0000

They say we’re the enemies of the public charity
But they’re the key players of the universal hypocrisy
The non-existence of love of humanity
Named “the religion” in the contemporary

sapersahbaz — Thu, 15 Oct 2009 12:21:07 +0000

Play loud that groovy blues.
Cruise through the seas of notes.

The brass, the drums, the base, the keys..
All need to spoon with jack the booze..

Skiing down from the heights of hops
Men’s blowing their heads overdoze

Smack and the smoke..
Coke and the dope
All nothing without;
Without us looking for the truth

The truth is music,
The truth is rhyme,
Truth is love,
Or a bashful smile,

bişeyler demek gerek

sapersahbaz — Tue, 22 Sep 2009 15:34:00 +0000

Bazen herşeyden ve herkesten o kadar tiksiniyorum ki.. Sanırım kendimi standart insan kategorisine koyamamamın nedeni bu. Bir anda gelen ve kime nasıl yöneleceği belli olmayan bu sinir sanırsam yaşanmışlıkları, yaşanmamışlıkları, arzuları, takıntıları, dürtüleri, aşırı tatminleri ya da tatminsizlikleri taşıyor beraberinde. Bazı düşünceler kafama girdiler mi onları oradan çıkartmak, kovmak çok zor olabiliyor. Bütün bunların en sinir bozucu olan kısmı ise nedenlerin ne olduğunu bilmek -ki zaten bu nedenlerin geçerliliğini çevremde gözlemleyerek doğrulamama rağmen- ve fakat söz kousu kendim olduğunda bu nedenleri ortadan kaldıramamak. İşte bunu pek sevmiyorum. Bu bir anlamda ilham kaynağım da olsa -sırf sanat konusunda değil fakat hayatta da-; bir noktadan sonra yıpratıcıi yorucu bir hale geliyor. Ayrıca bu durum güvenebilecek bir yer bulma dürtümü harekete geçiriyor ve sonuç olarak kendi içinde çok aktif, özgür; fakat dışarıda teslimiyetçi, daha doğrusu dünya ile uğraşmaktan kaçınan bir insan ortaya çıkıyor. Bütün bu zırvayı tanımlamanın daha kısa yolu aslında “ben bulaşmayayım, bir başkası halletsin ya da o da halletmesin, o da kaçınsın ama işler yolundan çıkarsa ben de bir el atarım” demek olur. Ancak yanlış anlaşılmaması gereken şey bunun yamanmak ya da yük olmak anlamına gelmemesi. Bir nevi iş bölümü ya da ortaklık demek daha doğru…

Mesele şurda:

Yukarıda anlattığım zımbırtı baskın bir hal aldığında gerçekleri görmek yerine görmek istediğimi gerçek yerine koyuyorum. Hal böyle olunca yanlış insanlar, yanlış olaylar giriyor hayatıma.. Ve bazı şeyleri kabullenememek… Zor olan bu… Ne var ki kendi görmek istediklerimi gerçeğin olması gereken yerden çıkartıp gerçekleri yerlerine yerleştirdiğim zaman; işte o zaman bir öfke silsilesi daha geliyor içimden. İnsanların ne olduğunu kabul etmek gerek halbu ki..

Yazıyı buraya kadar az çok tutarlı getirebildim sanırım ama sonrası pek öyle olmayacak galiba..

Takıntılar, öfkeler, intikam arzusu… Sevgi.. Acımak… Arzu ve ihtiras… Kazanma isteği… Değer vermek… Kendini adamak.. Düşünmek, anlamaya çalışmak… Dostluk ve arkadaşlık.. Aşk… Yalnızlık… tatmin olmaya çalışmak… bir dünyayı üstünden geçirmek ya da dünyanın altına girmek… kendini aramak… yalan ihtiraslar….iğrençlik… bla balba baldsşfdsfdsjfndsaf….. Samimiyet.. yoldaşlık… güven… içtenlik.. .. .. … aramak… bulduğunu sanmak… ama yine kocaman bir boşluk… düşmek.. düşmek… tutunamamak… nefret…. kin… tiksinmek… iğrenmek… hiçbirşeyin birşeylere değmemesi… sevişmekten bile nefret etmek ve iğrenmek…. o yalan terlemeleri ve iniltileri düşünmek… iki yüzlülük… fesatlık… ve o gülen suratların, mutlu ifadesi vermeye çalışan ifadelerin arkası…

ama normali bu zaten.. başka türlüsünü aramak yanlış… doğanın faydacılığının bir parçasıyız biz de … istisnalar yok değil tabi… saygı duyulası insanlar… ama aman ya işte böyle bişeyler… şimdi sokağa çıkma zamanı… bir kaç dost, arkadaş… bol muhabbet falan filan… sikmişim dünyayı be… napiim yani bu yeraltı hayatıma devam etmem gerekiyo demek…ahahaaa